در پژوهش های جامعه شناختی انجام شده در ایران به مساله تحرک اجتماعی زنان کمتر پرداخته شده است. در حالیکه شناخت چگونگی تحرک اجتماعی زنان و میزان این تحرک میتواند به برنامه ریزی ها و سیاستگزاری های جامعه کمک نماید. این مقاله به بررسی تحرک اجتماعی بین نسلی زنان شهر نشین تهرانی می پردازد. در این مطالعه تحرک اجتماعی بین نسلی دختران (نسل جدید) نسبت به مادرانشان با شاخص هایی چون سطح تحصیلات، تعداد فرزندان، سن ازدواج، منزلت شغلی و تصمیم گیری در انتخاب همسر سنجیده شده است. همچنین عوامل موثر بر تحرک اجتماعی بین نسلی زنان نیز بررسی شد. نتایج نشان داد که نسل دختران نسبت به نسل مادران و مادربزرگ هایشان دارای تحرک اجتماعی صعودی بین نسلی بوده اند. مقایسه نمرات شاخص های تحرک اجتماعی در هر نسل بیانگر بالاتر بودن نمره تحرک اجتماعی دختران نسبت به مادران و مادران نسبت به نسل پیش از خودشان بوده و در میان عوامل موثر در نسل دختران، درآمد والدین مهمترین نقش را در میان سایر متغیرهای مستقل به خود اختصاص داده است در حالیکه در نسل مادران آنها نسبت به مادربزرگ ها سن ازدواج مهمترین نقش را ایفا میکرد.

یکی از مشخصه های مهم جامعه ایرانی کثرت و تنوع فرهنگی است و به همین جهت توجه به موضوع ارتباطات میان فرهنگی و تلاش برای فهم و تشخیص عوامل موثر بر بروز تنش و اختلافات میان فرهنگی ضروری می باشد. لذا در این مقاله پس از بررسی جایگاه مفهومی و خاستگاه علمی روابط بین فرهنگی و نظریه های، مهم ترین روش های سنجش روابط میان فرهنگی مورد بررسی قرار گرفته شده است. از حیث نظری نویسنده مدعی است دو متغیر مهم برجستگی هویت و اجرای برنامه های توسعه، عوامل موثر بر بروز اختلافات میان فرهنگی در ایران می باشند. لذا برای بررسی عینی تر، این چارچوب در چند منطقه تماس های بین فرهنگی در ایران مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان می دهد حتی متغیرهایی مثل هویت و توسعه نیز توان پاسخ گویی به علل و زمینه های بروز اختلافات میان فرهنگی در ایران بعنوان مهمترین دغدغه مطروحه در این مقاله را ندارند. بر این اساس لازم است که با تاملات دقیق تری به تبیین عوامل تاثیرگذار بر مناسبات میان فرهنگی در ایران پرداخت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تعامل نیروهای ساختاری و ارزشی در جامعه جدید ایران، شرایطی تازه برای تجربه گذار به بزرگسالی و ارتباط نسل ها ایجاد کرده است. عاملیت ارتقا یافته و فردی شدن، از جمله زمینه های اصلی هستند که برآیند آن، غیراستاندارد شدن و غیرخطی شدن گذار بوده است.مقاله حاضر بر اساس مطالعات تجربی نویسنده بر فرهنگ و خرده فرهنگ های جوانان ایرانی و نیز اتکا به داده های به دست آمده از پیمایش های اخیر ملی، الزامات تحول در تجربه گذار را بر روابط قدرت جوانان با خانواده های خویش، میل افزایش یافته آنها به کسب استقلال، دموکراتیزه شدن مناسبات خانوادگی و اجتماعی شدن دو طرفه، بررسی می کند. استدلال اصلی این مقاله آن است که تجربه تعاملات نسلی جوانان در خانواده و نیز اجتماع بزرگ تر، بیش تر از آنکه بیانگر گسست و به اصطلاح انقطاع نسلی باشد، بیانگر تداوم و پیوستگی است که نیروهای جهت دهنده آن اگرچه به طور فزاینده از شرایط تحول یافته فرهنگی و ارزشی جامعه تاثیر می پذیرد، همچنان وابسته به نیروهای ساختی چون طبقه، جنسیت و مکان زندگی می باشد.

در عصرکنونی، تولید دانش دارای ماهیتی ارتباطی است که به عنوان مزیت رقابتی سازمان ها مطرح می باشد.حجم تغییر شتابان اجتماعی، سازمان ها را با چالش های متعددی روبرو ساخته بنابراین شناخت چالش های پیش رو برای اصلاحات به موقع، متناسب و هماهنگ با این تغییرها جهت انطباق با محیط آشوبناک و پیچیده امروز، شرط بقای سازمان های تخصصی، تلقی می گردد.هدف اصلی این مقاله، شناسایی چالش های عمده تولید دانش در ایران با تاکید بر ارتباطات علمی، خاصه ارتباطات علمی بین سازمانی و اهمیت آن در سازمان نیروی انتظامی است. این مقاله از نوع مروری است و از روش اسنادی و کتابخانه ای با اتکا به رویکردهای قیاسی و استقرایی تحلیلی و داده های ثانویه، استفاده نموده است.عمده ترین چالش های تولید دانش عبارت است از: کمبود ارتباطات و تعامل های علمی در سطوح مختلف، وجودموانع فرهنگی، ضعف فرهنگ اجتماع علمی، فقدان ارتباط لازم و بهینه میان صف و ستاد، سلسله مراتبی و شاخه شاخه شدن دانش، و غیره. به نظر می رسد این چالش های تولید دانش درسطح کلان جامعه، به طور نسبی ناجا را در سطح میانه، به عنوان یکی از سازمان های تخصصی و پیچیده در کشور متاثر می سازد. بنابراین ضروری است این سازمان با اتخاذ رویکرد عقلانی نسبت به چالش های مذکور پاسخ مناسب داده و خصوصا نسبت به تقویت زیر ساخت های ارتباطی و ارتباطات توسعه و بسط ارتباطات متقابل علمی درون سازمانی و برون سازمانی به ویژه تسهیل ارتباطات علمی ناجا با سازمان ها و مراکز دانشگاهی و علمی نسبت به تولید و توسعه دانش انتظامی و به کارگیری آن برای تعالی سازمانی، بهبود مستمرعملکرد و کیفیت خدمت پلیس، حفظ و پویایی نظم اجتماعی عادلانه جامعه کوشش نماید.

«گسست نسل ها» یکی از مباحث مهم جامعه امروز ما است. مشکلات و آسیب های اجتماعی ناشی از این پدیده آنقدر واضح است که در ضرورت پرداختن به آن هیچ تردید وجود ندارد. یکی از جنبه های مختلف قابل بررسی در پدیده گسست نسل ها، هنر است. هنر چه نقشی در فرایند گسست نسل ها داشته است؟ آیا اساسا هنر می تواند در کاهش شکاف موجود میان نسل ها نقشی بر عهده گیرد یا خیر؟ و اگر می تواند، چگونه؟ اگر بپذیریم که «سنت» یکی از ارکان مناسبات نسلی است، به طریق اولی، هنر سنتی نیز می تواند یکی از عوامل ارتباط میان نسل ها تلقی گردد. اگرچه محققان بسیاری در باب سنت و هنر سنتی مطالبی نوشته اند، اما تقریبا هیچ کدام از آن ها به هنر سنتی، به عنوان یک عامل ارتباط میان نسل های امروز و دیروز، اشارتی نداشته اند. مقاله حاضر، ضمن مرور مفاهیم هنر، سنت، و هنر سنتی، و یادآوری لزوم بازنگری و اصلاح تعاریف، به چگونگی تاثیر هنر سنتی (به شرط اصلاح تعریف) در کاستن از شکاف میان نسل ها، و ای بسا پیشگیری از آن پرداخته و برای این منظور راهکارهایی نیز ارایه داده است.

نظام بین الملل به عنوان یک شبکه با رابطه در هم آمیخته و بستر تحول مفهوم قدرت و شکل گیری آن بین بازیگران متکثر است. این شبکه یکپارچه نبوده و تعارض منافع در آن منتج به شبکه های متنوع شده است. در عین مفروض قرار گرفتن این موضوع که همۀ بازیگران در عرصۀ روابط بین الملل در فرآیند دومینویی نامتجانس قرار دارند، باید اذعان داشت قدرت رابطه ای یک فرآیند دوسویه است و می تواند به شکل گیری و همبستگی متوازن و یا نامتوازن شبکه های اعتمادسازی منجر  شود که نتیجۀ آن وابستگی متقابل متقارن و یا نامتقارن خواهد بود. قدرت توانایی سازماندهی روابط برای حفظ فرایند هم توانمندی است. در همین راستا تعامل یا تعارض میان ساختار و کارگزار به عنوان مشخصۀ اصلی در قدرت رابطه ای اهمیت می یابد که نتیجۀ آن اعتمادسازی یا بی اعتمادی در درون شبکۀ اعتماد است. سوال اصلی مقالۀ حاضر این است که چگونه قدرت رابطه ای، منجر به اعتمادسازی در روابط بین بازیگران در عرصۀ بین المللی می شود؟ در پاسخ به این سوال، پژوهش به این نتیجه رسید که قدرت رابطه ای با تأکید بر عوامل اشتراک پذیری، مبادله پذیری، تعامل متقابلِ فعّالِ ساختار و کارگزار بر اعتمادسازی تأثیر گذاشته و منجر به افزایش اعتماد بین بازیگران در درون شبکۀ اعتماد می شود. این پژوهش بر مبنای منابع کتابخانه ای انجام شده است و روش پژوهش تبیینی-تکوینی است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

وسایل ارتباط جمعی به عنوان ابزاری قدرتمند جهت الگو فرستی در جامعه مطرح می باشد. رخ داد تحولات عظیم در سطوح ملی و بین المللی سبب تغییر در منابع جامعه پذیری افراد و تعاملات بین نسلی شده است. به دلیل نقش دو گانه تلویزیون به عنوان یک آیینه بازتاب کننده (رفتارها، الگوها و ارزشهای جامعه) و یک عامل تاثیرگذار (بر جامعه که در دراز مدت تغییر ارزشها در جامعه را سبب می شود) ارزیابی و سنجش پیام های ارسالی از طریق تلویزیون به خانه های ایرانیان بسیار اساسی و مهم است. به همین دلیل یکی از راه های شناخت انواع روابط بین نسلها از منظر قدرت و به تفکیک جنسیت، بررسی الگوهایی است که توسط رسانه هابرای افراد جامعه فرستاده می شود. مطالعه حاضر تلاش دارد که روابط به تصویر کشیده شده بین نسلها را در سریالهای تلویزیونی از منظر قدرت و به تفکیک جنسیت مورد بررسی قرار دهد. جامعه آماری تحقیق حاضر شامل 4 سریال ایرانی پخش شده در سال 1385 از شبکه های 1 و 3 است که به روش تحلیل محتوا کمی نورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که به طور کلی رابطه سلطه جویانه بیشتر از رابطه سلطه پذیر به ثبت رسیده است. سلطه پذیری درون نسلی جوان حداقل موارد ثبت شده است. تلاش میانسالان مونث برای برقراری رابطه سلطه جویان درون نسلی بیشتر از جوانان است. میانسالان مذکر بیشترین رابطه سلطه جویانه درون نسلی را داشته اند به طوری که بیش از یک سوم روابط آنان رابطه سلطه جویانه بوده است.

استان سیستان و بلوچستان بیش از 1100 کیلومتر مرز مشترک با کشورهای پاکستان و افغانستان دارد و می توان از دلایل مختلفی برای روابط بین آنها یاد کرد، عوامل اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی از جمله دلایل اصلی رابطه متقابل بین بلوچ های ایران و پاکستان است که دارای فرهنگ، زبان و نژاد مشترکی هستند. علاوه بر روابط فوق، روابط عاطفی و نسبت های فامیلی بین مردم این مناطق نیز وجود دارد که باعث رفت و آمد قانونی و غیر قانونی بین دو سوی مرز میشود. تجارت بین دو کشور، بنیان اصلی اقتصاد نواحی مرزی منطقه بلوچستان است. بنابراین به دلیل وابستگی اقتصادی و مرزهای گسترده بین دو کشور قاچاق کالا، مواد مخدر و مهاجرت غیر قانونی نیزدر میان ساکنان دو طرف مرز رایج است. این مقاله تلاش دارد تا اثرات روابط اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی بلوچستان ایران و پاکستان را در عصر جهانی شدن با استفاده از روش تحقیق کیفی برپایه رابطه ژئوفرهنگی بین دو کشور و تحلیل محتوای توصیفی مورد بررسی قرار دهد.